L6

 

De laatste klas van de basisschool, daar zijn wij nu aangekomen.

We zullen er een keitof jaar van maken en ons goed voorbereiden op het middelbaar.

Op onze blog kunnen jullie volgen wat we in het zesde allemaal beleven.

 Op 3 september vliegen we er met veel plezier weer in!

 

Nino, Fien, Maité, Rune, Emile, Hannah, Elise, Delphine, Robbe, Jools, Axl, Caro, Maxim, Kobe, Lore, Noah, Mathieu, Lore, Lucas, Liam, Imke, Gustave, Jef,

juf Vanity en juf Hilde

 

 

DSC 0003

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op zeeklas

Vandaag was het eindelijk zo ver. We vertrokken met 52 leerlingen naar Koksijde. Het was een hele klus om alle bagage op de bus te krijgen. Maar dat lukte hoor! Iets over 8 vertrok de bus naar Diksmuide. We brachten er een bezoek aan de dodengang en de Ijzertoren. We zagen er pakkende foto's, we liepen door de loopgraven die nu netjes onderhouden zijn. Op de foto's konden we echter zien dat het er echt geen pretje was. Slijk, tot hun enkels in het water, ratten, ... Ook de gids in de Ijzertoren vertelde boeiend over de eerste grote oorlog. Hij nam ons mee naar de bovenste verdieping. Daar hadden we een prachtig uitzicht. Niet te geloven dat het er honderd jaar geleden heel anders uitzag. Gans Diksmuide was verwoest. Verdieping na verdieping kwamen we naar beneden en leerden we meer over die tijd. Hij vertelde over zijn grootvader die moest vluchten. Ze konden bijna niets meenemen. Het geld dat ze gespaard hadden verstopten ze in een kistje onder de grond. Toen ze na 4 jaar terugkwamen was de ganse boerderij weg. Het heeft drie jaar geduurd voor ze weer iets op de akkers konden aanplanten. Al die jaren deden ze niets anders dan opruimen en alles wat verwoest was weer opbouwen. Hun geld was verdwenen, ze moesten met heel weinig rondkomen. Op zijn sterfbed vertelde zijn opa dat vluchten voor de oorlog het ergste was dat hij ooit had meegemaakt. Om over na te denken als we nog eens vluchtelingen zien op televisie of in de stad...

Deze namiddag ging het er heel ontspannen aan toe. Eerst mochten we op de dijk met de go-carts rijden. Leuk! Daarna trokken we naar de Hoge Blekker. De hoogste duin van onze kust torent 33 meter boven de zeespiegel uit. We konden er ons helemaal uitleven. Langs het strand stapten we naar de Midwester. We vonden al heel wat mooie schelpen! De gedoornde hartschelp, nonnetjes, fuikhoorns, zee-appeltjes, een otterschelp, een bonte mantel,... Ja, wie goed keek kon al schatten verzamelen.

Deze avond werden dan de bedden opgemaakt. Al de mama's die ongerust waren over het feit dat hun kinderen zelf hun overtrek over het donsdeken moesten trekken. Jullie kunnen op beide oren slapen! Dat was een fluitje van een cent! 

CurieuzeNeuzen

Deze week konden we de kaart van Vlaanderen bekijken waar de luchtkwaliteit op aangeduid was. De resultaten van Curieuzeneuzen waren immers bekend. Bolletjes in alle kleuren van de regenboog vertelden ons hoe het met die luchtkwaliteit is gesteld. De laagst gemeten waarde was 10,3 microgram per m³, de hoogst gemeten waarde 75,3 microgram per m³. Op onze school waren er twee meetpunten. Eén aan de straatkant en één op de speelplaats. Op de speelplaats was het resultaat beter dan op straat. 18 microgram ten opzichte van 21 microgram. Het bolletje van de speelplaats kleurde donkergroen, dat van de straatkant lichtgroen. We zitten dus aan de goede kant van het spectrum. We bespraken deze week in de klas de verschillende aspecten van hoe de maatschappij ertoe kan bijdragen dat de luchtkwaliteit niet slechter wordt. We waren er het allemaal over eens dat de fiets gebruiken daar zeker toe bijdraagt. En als we toch met de auto naar school komen, parkeren we die best op een parking en niet net voor de schoolpoort. 

Bezoek van 'Nijlpaardje'

In het kader van werelddierendag kregen we vandaag bezoek van Stefanie en 'Nijlpaardje', haar hond. Niet zomaar een hond maar een assistentiehond. Zo'n hond is opgeleid om mensen met een beperking te assisteren. Stefanie zit in een rolstoel en krijgt veel hulp van haar huisdier. Ze vertelde honderduit. En de hond liet zien wat hij allemaal kon. Zo raapte hij haar gsm op en geld dat was gevallen. Hij kon ook zijn leiband zelf aangeven. Wanneer Stefanie haar jas uitdoet, trekt 'Nijlpaardje' aan de mouwen, zo lukt dat vlotter. In de winkel geeft hij de portemonnee aan de kassierster. Hij luisterde heel goed en kon alle opdrachten feilloos uitvoeren. De opleiding kreeg hij bij Hachiko. In het begin verblijft zo een puppy in een gastgezin. Pas daarna verhuist hij naar de persoon voor wie hij bestemd is. Enkel die persoon mag de hond aaien en belonen. We mochten ook de echte naam van de hond niet weten want als iedereen die naam luidop roept, is dat niet goed voor de hond. Vandaar dat Stefanie het had over 'Nijlpaardje'. Haar hond mag ook overal mee naartoe. Naar de winkel, naar de bioscoop, op restaurant en naar haar werk. Fijn dat Hachiko zich op die manier inzet voor mensen met een beperking!

 

Klasoverschrijdend groepswerk rond 'De Zee'

Deze namiddag werkten we opnieuw samen met onze vijfdeklassers. Als zesdeklasser namen we hen op sleeptouw in verschillende opdrachten rond de zee. Er moesten rebussen opgelost worden, we kregen quizvragen voorgeschoteld. We speelden het jachthavenspel, we puzzelden en losten raadsels op. Er waren ook een aantal proefopstellingen. Zo moesten we zelf een kleine zoutpan maken. Die staat nu in de klas van juf Vanity voor het raam in de zon. Wachten wordt het nu tot al het water is verdampt. Hopelijk is dat nog voor de zeeklas van start gaat!-) Daarnaast vroegen we ons ook af: Is verdampt water heel zuiver? Ook daarvoor maakten we een proefopstelling met een glas in een bak met zout water, huishoudfolie erover, steentje erop zodat het verdampte water in het glas terechtkomt. Ook deze proefopstelling vraagt geduld tot er water in het glas zit. En dan moeten we proeven... In een andere proef vroegen we ons af hoe golven ontstaan, en wat drijft /zinkt er op/in het water. Hoe komt het dat een stuk metaal zinkt maar een metalen boor blijft drijven. Dat heeft allemaal met de vorm te maken en de opwaartse druk van het water. Razend interessant! We konden het allemaal proefondervindelijk vaststellen. Het werd een fijne namiddag. We speelden en leerden toch veel bij! 

100 000 witte krokussen

Vandaag werden er meer dan 100 000 witte krokussen geplant langs de hele Nederlands-Belgische grens. Op die manier zullen we elke keer dat de krokussen bloeien herinnerd worden aan de oorlog en het leed dat de dodendraad met zich meebracht. Ook wij hielpen mee. Vorige week werkten we er reeds rond in de klas. Vandaag kregen we het verhaal nog maar eens te horen. Het is immers belangrijk dat we dit nooit vergeten. We plantten elk 20 krokussen. We hielden allemaal een bolletje over om thuis te planten. Zo zullen we meteen weten wanneer de krokussen bloeien. Het witte lint dat in het voorjaar te zien zal zijn wordt een teken van hoop, een teken van vrede. En vrede, dat begint in de eerste plaats bij onszelf. Laten we daar ook dit jaar werk van maken!-)

Via volgende link komen jullie nog meer te weten over 'De dodendraad leeft'.  http://www.grensroute.eu/verhalen.html