11 november: Wapenstilstand

In de lessen wero leerden we over de Eerste Wereldoorlog en ook tijdens de lessen muzische vorming werkten we rond dit thema. Na een grondige beschouwing van foto’s en kunstwerken mochten we  zelf expressief aan de slag gaan. Bister en houtskool gaven perfect de sfeer van de loopgraven weer. Daarnaast tekenden we met pandakrijtjes eveneens klaprozen naar waarneming. Met de resultaten maakten we een mooie compositie. Die kreeg tijdens de viering op wapenstilstand een plaatsje bij het herdenkingsmonument.

Ondanks het gure weer werd het toch een stemmige viering en was er heel wat volk op de been. Uiteraard mocht het schepencollege niet ontbreken en ook de vaandeldragers waren van de partij. Er werd een bloemenkrans bij het monument geplaatst en ook de werkjes van de verschillende klassen kregen een plaatsje. We luisterden naar The last Post, de Brabançonne en naar Ten Velde. Enkele leerlingen van onze klas droegen eveneens een gedicht voor. Uiteindelijk werden ook nog alle namen van de vele oorlogsslachtoffers uit onze gemeente afgeroepen.

 

De wereld scheen vol lichtere geluiden

en een soldaat sliep op zijn overjas.

Hij droomde lachend dat het vrede was

omdat in zijn droom een klok ging luiden.

Er viel een vogel die geen vogel was

niet ver van hem tussen de kruiden.

En hij werd niet meer wakker want het gras

werd rood, één ieder weet wat dat beduidde.

Het regende en woei. Toen het herbegon

achter de grijze lijn der horizon

Het bulderen – goedmoedig- der kanonnen.

Maar uit zijn jas, terwijl hij liggen bleef

bevrijdde zich het laatste wat hij schreef:

Liefste, de oorlog is nog niet begonnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Mensen met koffers gaan over de wereld,

Van oorlog naar vrede, van honger naar brood.

Vaak zijn ze niet welkom, dan moeten ze terug;

Van voedsel naar honger, van leven naar dood.

Mensen met koffers, ze reizen per vliegtuig,

Ze reizen per ezel, per trein of per vlot.

Ze vluchten voor machthebbers en hun soldaten

Voor beul of tiran, of een andere God.

De geur van het gras

dat je grootvader maaide,

het wuivende graan

dat je vader eens zaaide.

Het kleine verdriet

dat je moeder steeds suste,

haar haar dat zo kriebelde

als ze je kuste.

Dat alles was thuis,

dat alles en meer.

Dat alles en alles,

dat alles nooit weer.

Mensen met koffers gaan over de wereld.

Altijd op de vlucht naar de volgende grens.

Ze vluchten voor tovenaars, reuzen en heksen,

voor duivel en draak, die vermomd gaan als mens.

 

We gingen kruisen tellen

op het allereerste veld.

Maar wisten niet

wat er na honderd kwam.

Dus deden we

‘wie vindt de jongste’.

Je had er wel van zeventien

En daarna, wie heet er net als jij?

Dezelfde voornam gaf vijf punten,

een achternaam wel tien.

Ooit … vond ik er mijn voor-

en achternaam

in marmeren zonlicht staan.

Toen ben ik stil en zonder punten

heel stil weggegaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11 november: Wapenstilstand

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Schuiven naar boven